Sevmek ve sevilmek insan yaşamının en önemli duygularından, değerlerinden,
amaçlarından, ihtiyaçlarından biridir, bilinçtir.
Her ne kadar birbirine yakın duygular gibi görünse de farklıdırlar, tamamlarlar birbirlerini.
Bu farklılık herkesin bakış açısına göre de ayrı nüanslar içerir.
Sevmek tüm duyguların anasıdır, yaşamak iç güdüsünün temelidir.
Sevilme umudunu da barındırır içinde.
Sevmek ve sevilmek karşılıklı bir arada olursa mükemmel olur, söylenecek söz kalmaz yaşanır doyasıya!
Sevmek, sevdiğin bir şeyi kendi içinde hissetmendir.
Sevilmek ise, kendini başka bir insanın içinde hissetmektir.
Sevmenin evrenselliğini düşünürsek önce anlaşılmayı değilde anlamaya çalışırsak,sevmenin öncelikli olduğunu anlarız.
Önce Yaradanı sevmekle gerçekleşir.
İnsanlar sevgi yoluyla Tanrıya ulaşır.
Sevilmek, beğenilmek, önemsenmek, takdir edilmek; herkesin isteyebileceği kendini daha iyi hissedebileceği değerli, güzel ve yaşanılası bir duygudur.
İnsanlar bazen bu isteklerine o kadar çok yoğunlaşırlar ki vermeleri gereken sevgiyi unutup sevilmenin haz'ında boğulurlar.
Sevginin değerini en iyi sevenler bilir.
Sevginin olmadığı yerde öfke, kırgınlık ve olumsuz duygular ortaya çıkar.
Sevmek doğaldır, aktiftir, üreticidir, vericidir, hiç bitmeyen pozitif bir enerjidir.
Sevilmek doğal değildir, pasiftir, tüketicidir, hazırcıdır, bekler durur.
Sevmekte güven vardır, dolayısıyla kendisi ve çevresiyle barışıktır.
Sevilmekte güvensizlik, belirsizlik vardır.
Sevginin merhametle de ilişkisi kuvvetlidir.
Merhamet de empatiyi gerektirir.
Empatik davranış karşımızdaki kişiyi mutlu etme ve kendini iyi hissetmesini sağlama çabasıdır.
Sevmek fedakarlık, vefa ve hoşgörü gerektirir.
Seveni zenginleştirir.
Sevmekte uzaklık yakınlık gibi mesafe kavramları yoktur.
Seven insanın gönlü bir kuş gibi uçar gider istediği yerlere...
Bu manada da sevmek kavuşmaktır.
Sevilmekte ayrılık, hüzün vardır.
Seven bir kişi incitmez, kırmaz, kıyamaz, karşılık beklemez, alçakgönüllüdür.
Alçak gönüllülük ise; gurur, kibir ve bencilliği ortadan kaldıran içsel bir olgunluk ve erdemdir.
Sevenler sevdiklerini gönüllerinde taşırlar hep, hiç yüksünmeden.
O yüzden nereye giderlerse gitsinler, ne yaşarlarsa yaşasınlar sevdiklerini her yere götürmüş olurlar, bundan da zevk alır, mutluluk duyarlar.
Sevmek ruhun güzelliğidir, yüze göze bir ışık gibi yansır, insana tabii güzellik katar.
Seven insanın her şeyde önceliği sevgidir.
Her şeye sevgiyle hoş görüyle yaklaşır, kimseyi değiştirmeye kalkmaz, herkesi olduğu gibi kabul eder.
Seven, sevdikleriyle hayat bulur, nefes alır, yaşadığını hisseder.
Sevilmenin de zevki vardır, insan sevilince kendini iyi hisseder ama süreklilik yoktur.
İnsan sevdiği zaman kötü bir şey düşünemez, kötülük yapamaz.
Yaşanılan en olumsuz olaylarda bile güzel taraflarını mutlaka görür.
Sevdiklerine ara sıra gücenir elbette.
Lakin öfkelenmez, intikam almaz, kırıldığını bile belli edemez.
Sessizliğin derin kuytularında gezinir durur.
Sevmek negatif duygulardaki aşırılığı frenler, nefret, kıskançlık, çekememezlik, öfke gibi duyguları barındırmaz.
İnsanın yüreğini tüm sevgilere açması ve her şeyi olabildiğince sevmesi kadar güzel bir şey yoktur.
İnsanın ruhu da sevgiyle beslenir, can olur, hayat bulur.
Çocuklar sevilme duygusuyla büyür.
Sevgi sevgiyle yol alır.
Sevgi ölüleri ölümsüzleştirir, dirileri güzelleştirir, hastaları iyileştirir.
Seven insanın tüm davranışları iyi yönde değişir, gelişir.
Sevmekte acı çekmekte vardır, onun için dozu önemlidir.
Ne kadar çok seversen o kadar çok kırılırsın, incinirsin, acı çekersin.
Sevgi canlı cansız ne olursa olsun karşılık bulan bir duygudur.
Sevmek ve sevilmek ile söyleşiler, sohbetler, yazılar, çizimler, şiirler, romanlar hikayeler, şarkılar, türküler bitmez tükenmez bir okyanustur.
Can Dündar'ın "Sevgiden Ötesi Yalan" yazısında dediği gibi;
Bir tek SEVGİ var elimizde, bunca yıldan damıtılıp gelen.
Yine bir tek o kalacak, yaşanacak yıllarından geriye!
Bir tek SEVGİ olacak bunca telaştan artakalan!
Ötesi yalan.
SEVME SANATI
usta değilim
işim sanatla benim,
yürek işçisiyim...
tükenmeyen hazine,
canda can olabilmek...
YOL HARİTASI:
aslına bakarsanız, herkes sever birilerini,
sevdiklerini zannederler...
oysa ne çok öldürürler,
severken sevdiklerini...
SEVGİMLE
Sevgimle yaşattığım insanların sayısını bilmiyorum ama,
Sevgimle boğup öldürdüğüm insanlar da olmadı değil...
MARİFET KİMDE?
sevmek sevilmek
yaşamak dolu dizgin,
hayatın tadı...
düşünsene bir daha,
marifet hangisinde?
Yol Haritası:
durgun denizde herkes kaptan,
sığda yüzmek hüner değil.
sevilen marifeti kendinde sanır,
keramet sevendedir bilmez...
