Değerli okurlar, bu yazımda yazar Ömer Seyfettin'den bahsetmek istiyorum.
Balkanlarda subay olarak görev yapmaktadır. Ancak Osmanlının heybetli dönemi bitmiş, gerileme dönemi gelmiştir. Üç yüz
elli, dört yüz yıl; dinlerini, dillerini, gelenek göreneklerini çok rahat yaşayan devletler ayrıştılar.
Özellikle sırplar, yunanlar ve bulgarlar; diğer avrupa devletlerinin kışkırtması, desteklemesi
sonucu ayaklanmaya başladılar.
Ömer Seyfettin silahlanıp eylemlere katılan gençleri, destekleyenleri çok iyi gözlemlemiştir. Onların birlik ve dayanışmalarını görmüştür. Türk
gençliğinde de aynı milli şuuru oluşturmak için askerliği bırakıp kısa hikayeler yazmaya başlar.
Kaç Yerinden, Ferman, Forsa, Başını Vermeyen Şehit başlıcalarıdır."Üç Nasihat" Bana en
ilginç gelenidir. Bir gurbetçi üç yıl sadece üç nasihata çalışır. Nasihatlar duyduğu, bildiği
nasihatlardır. Köyüne dönüş yolunda ve sonrasında yaşadıklarıyla nasihatların değerini anlar.
Atalarımızın "Ayağın taşa değse; kalbini bir yokla!" diye bir atasözü var. Ben de bu
sözü yaşayarak çok daha iyi anladım.
Bir gün, bir arkadaş "Beni hastaneye bırak." dedi. "Olur." Dedim. Hastanenin yerini
karıştırdı. Diş ağrısından mı bilmem hastaneyi bulamadı, epeyce dolandık. Biraz canım sıkıldı,
ancak bir şey diyemedim. Sonunda hastaneyi buldu, onu oraya bıraktım. Ancak içimde garip
duygu oluştu. 'Bak nasıl iyi bir iş yaptım.' Der gibi. Araçla oto parka inerken; birden daldırıp
sağ yana çarptım. Sağ dikiz aynası kırıldı. Oto parka girmeden; sanayiye gidip aynayı taktırmak
zorunda kaldım. Aradan bir yıl kadar geçti. Seçimler yapılacak, görevlileri seminere çağırdılar.
Toplantı yapıldı, dikkat edilmesi gerekenler anlatıldı. Yine bir arkadaş "Beni eve bırakır mısın?
dedi. "Olur." Dedim. Evine bıraktım. Aslında o gün izinli idik. Ben okula yöneldim. Yine o
garip duygu beni yokladı. İzinli olduğum halde bir de okula gidiyordum. Ancak büyük sürgülü
kapıdan girerken aracı sağdan sürttüm. Aynı şeyi iki defa yaşıyorsan bunda bir iş olmalı.
Neydi sözümüz?
"Ayağın taşa değse; kalbini bir yokla." Daha sonra birde şöyle; güzel bir söz
duydum. "Karşılık bekleyerek yapılan yardım, tefeciliktir." Başka söylenecek söz var mı?
