İnsanların neşe dolduğu gün olan bugün keşke çocuklarımızın tamamı neşe dolsaydı.
Tüm Ulus olarak 23 Nisan'ı artık dijital dünyada, sosyal medyada kutluyoruz. Herkesin dijital dünyada gezdiği günümüzde bu durum normaldir. Ayrıca büyük kongre merkezlerinde ve konferans salonlarında düzenlenen etkinliklerde kutluyoruz. Buralara da maalesef çok az çocuk katılabiliyor.
Eksik olan çocuklarımızın tamamının okullarda kutlamalara katılmaması, saygı duruşunda bulunmaması, hep bir ağızdan İstiklal Marşını, Andımızı, Gençliğe Hitabeyi okumaması, sıraya girip okunan şiirleri dinlememesi, trampet takımı eşliğinde yürümemesi, saygı duruşunda bulunmaması ve en önemlisi günün anlam ve önemini anlatan öğretmenlerinin nefeslerini hissetmemeleri dostlar.
Bugün kalkıp kahvaltımızı yaptıktan sonra 23 Nisan etkinliğine katılmak için kızımızla birlikte Konya Selçuklu Kongre Merkezine hareket ettik. Yanından geçtiğimiz okullar sessiz, hüzünlü ve 23 Nisan'ın verdiği coşkudan bi haberler. Ne kadar acı değil mi?
Bu okulları neden yapa yalnız bıraktık?
Selçuklu Kongre Merkezinde çok güzel etkinlikler hazırlanmış. Emeği geçenlere teşekkür ediyoruz. Ancak bu etkinlik kaç çocuğa dokunabiliyor.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde ilan edilen Ulusal Egemenlik Günü çocuklarımıza bayram olarak hediye edilmiştir. Çocuklarımız bu günü okullarında etkinliklerle dolu dolu geçirmesi, milli benliklerini bulmaları, öğretmenlerinden disiplini ve güzel ahlakı öğrenmeleri gerekirken şu anda ne mi yapıyorlar?
Muhtemelen hepsi TBBM'de çıkartılan yasayla yasaklanan sosyal medyada fink atıyorlar. Kendi kuyumuzu kendimiz kazıyoruz farkı da değiliz. Sonra oturup suça sürüklenen çocukları, Kahramanmaraş ve Şanlıurfa'yı konuşuyoruz.
